ای دل چه اندیشیده ای در عــــــــــــــذر آن تقصیر ها ؟

زآن سوی او چندان وفـــــــــا زین سوی تو چندین جفا

زآن سوی او چندان کرم ، زین سو خلاف و بیش و کم

زآن سوی او چندان نـــعم ، زین سوی تو چندین عطا

زین سوی تو چندین حــــــــــسد ، چندین خیال و ظن بد

زآن سوی او چندان کـشش چندان چشش ، چندان خطا

چندین چشش از بهر چه ؟ تا جــــــان تلخت خوش شود

چندیدن کــــــــــشش از بهر چه ؟ تا در رسی در اولیا

از بد پــــشیمان می شوی ، الله گویــــــــــــــــان میشوی

آن دم تو را او می کُشد ، تا وا رهاند مـــــــــــــر تو را

از جرم ترسان می شوی ، وز چــاره پرسان میشوی

آن لـــــــــــــــحظه ترساننده را با خود نمی بینی چرا ؟

گر چشم تو بر بـــــــست او چون مهره ای در دست او

گــــــــــــــــــــــــاهی بغلتاند چنین ، گاهی ببازد در هوا

گاهی نهد در طبع تو ســــــــــــــودای سیم و زر و زن

گاهی نــــــــــــــــــــــهد در جان تو نور خیال مصطفی

این سو کشان سوی خوشان و آن سو کشان با ناخوشان

یا بگذرد با بـــــــــــــــــــــــــشکند کشتی در این گردابها

چندان دعا کن در نـــــــــــــــــهان چندان بنال اندر شبان

کز گنبد هفت آســـــــــــــــــــــــمان در گوش تو آید صدا

بانـــــگ شُعیب و ناله اش و آن اشک همچون ژاله اش

چون شد ز حد ، از آســــــــــــــمان آمد سحرگاهش ندا :

(( گـــــــــــــــــر مجرمی بخشیدمت وز جُرم آمرزیدمت

فردوس خــــــــواهی دادمت خامُش ، رها این این دعا ))

نويسنده : تیرداد

دسته‌بندي‌ها: ادبيات ~ بازتاب