روزگار «دهه بیست خشمگین»[۱] آمریکا، حکایت گانگسترهای عاشقپیشه است؛ تبهکارانی به شدت مغرور و خشن و در عین حال لطیف و رمانتیک.
این موضوع در ادبیات نه چندان مطرح دهه ۲۰ آمریکا نیز خودنمایی کرد و تکان جانانهای به «رمان آمریکایی» داد.
در این دهه نویسندگان بزرگی همچون «ارنست میلر همینگوی» ظهور کردند و با تکیه بر گستاخی و ماجراجویی، آثار ماندگاری را خلق کردند. هرچند که همینگوی به دلیل نگارش «پیرمرد و دریا» و دو سال پس از آن یعنی در ۱۹۵۴ موفق به دریافت جایزه از آکادمی سوئدی نوبل شد، اما بدون شک نام «وداع با اسلحه» که در ۱۹۲۹ منتشر شد، نام صاحبش را نیز بر سر زبانها انداخت.
اما در این میان نویسندگان دیگری نیز بودند که پیش از همینگوی و در همان دهه بیست خشمگین، آثار بزرگ و اعجابآوری را خلق کردند. شهرت این نویسندگان گاه به اندازهای بود که حسادت مردی نظیر «همینگوی» را هم بر میانگیخت!
«هیلمن» میگوید: آن شب جشن کتاب بود … همینگوی مانند یک «توفان دریایی» وارد مجلس شد و تا چشمش به او افتاد، شروع کرد هر چه به دهنش میرسید، نثارش کرد … من به همینگوی گفتم: تحقیرش میکنی چون از تو بهتر است، چون هر چه زور میزنی نمیتوانی مثل «اسکات» بنویسی.» ادامه این نوشته »
ارسال شده در معرفي فيلم ~ ۱ پاسخ
در باب انبوه سریالهای غیرایرانی و معرفی بهترینهاشان
محمدحسن شهسواری
برگرفته از تارنمای پنجره پشتی خوابگرد
این تصور عامیانه را که در قرن بیست و یک، لذت ناب از هنرهای دراماتیک، مختص ادبیات داستانی است، فراموش کنید. حتی سینما را با آن همه دبدبهاش از یاد ببرید. سینما؟! آخر چه طور میشود کسی که حداقل یک هفته را با سیراب شدن از «جنگ و صلح»، «تراژدی آمریکایی»، «برادران کارامازوف»، «بینوایان» و این آخریها «گفتگو در کاتدرال» (و در سطحی پایینتر، «سه تفنگدار»، «یهودی سرگردان» و «پارادایانها») سپری کرده، با صد و بیست دقیقه نشستن پای یک فیلم تجربه کند؟ سینما؟! بیخیال. برای شما که مثل من به جز لذتی سراسری و همه جانبه از درام چیزی راضیتان نمیکند، هنر یگانهی سریالسازی استودیوهای آمریکایی، در خدمتتان است.
به یقین میگویم که سینمای روز دنیا را به خوبی (در حد یک علاقهمند پیگیر و البته نه یک محقق و تاریخنگار سینمایی) پیگیری میکنم و بر آن اشراف دارم. ادبیات روز دنیا را هم البته به مدد ترجمه رصد میکنم. به خصوص این سالها که به یاری مترجمان جوان، رمانهای نوبلی و پولیتزری و بوکری را میخوانیم. خیالتان را راحت کنم. آن چه که از شخصیتپردازی میخواهید، آن چه که از پلات میخواهید، آن چه را که عمیق میپندارید (این عمق هم از آن چیزهایی که من را مثل گوبلز وادار میکند وقت شنیدنش دنبال اسلحه بگردم) در همین سریالها (البته آنهایی را که در انتها و ذیل عنوان «قهرمانهای من ـ ضد پلاتها» معرفی خواهم کرد) خواهید یافت.
با اطمینان میگویم در یکی دو دههی گذشته نبض جوهرهی درام نه در دست رماننویسان، نه فیلمنامهنویسان سینما و نه نمایشنامهنویسان بوده است. عصای مارشالی در دست نویسندگان سریالها تلویزیونی و پادشاهان آنان (همانهایی که در تیتراژها این طوری معرفیشان میکنند: Created By ) است. یک وقت خیال نکنید یک آدمهایی هستند الان توی آمریکا به عنوان رماننویس که مثلا ادامهی همینگوی و فاکنر و سالینجر هستند (که خیلی آدمهای عمیقی هستند) و یک عده نویسندهی دوزاری هم هستند که چون کار دیگری بلد نیستند، برای سریالها مینویسند. به شما قول میدهم همینگویها و فاکنرهای امروز آمریکا همین الان که شما دارید این مطلب را میخوانید، در حال نوشتن «وداع با اسلحه» و «خشم و هیاهو»ی تلویزیونیشان هستند.
اما بگذارید پیش از آن که مصادیق چنین سریالهای ذوقبرانگیزی را بگویم، چند سریال خوب کمابیش معروف و تماشاگرپسند دیگر را معرفی کنم. شاید برایتان جالب باشد. البته اطلاعات من در سطح همین هفتاد، هشتاد سریالی است که دیدهام. ادامه این نوشته »
ارسال شده در روزانه ~ ۳ پاسخ
در حالی که مهلت کشورهای متقاضی حضور در بخش بهترین فیلم خارجی اسکار به پایان خود رسیده ، رقیبان جدی ایران در این مراسم مشخص شده اند. برای شرکت در اسکار و در بخش فیلم خارجی کافی است فیلم کشور متقاضی جزو فیلمهای بلندی باشد که خارج از آمریکا تولید شده اند و دیالوگهای بهکار رفته در آنها عمدتا غیرانگلیسی باشند. آکادمی اسکار در بین سالهای ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۵ جوایز افتخاری به بهترین فیلمهای غیرانگلیسی ساختهشده در خارج از آمریکا اعطا میکرد اما از سال ۱۹۵۶ و در بیستونهمین مراسم سالانه جوایز اسکار بود که بخش بهترین فیلم غیرانگلیسی رسما راهاندازی شد و تا به امسال هردوره برگزار میشود.
گرچه کارگردان فیلم جایزه را دریافت میکند اما این جایزهای است برای کل کشور معرفیکننده آن فیلم برای همین در اکثر کشورها کمیته معرفی آثار به اسکار وجود دارد که نماینده کشور را انتخاب می کنند. در ایران نیز امسال این کمیته اواخر شهریور تشکیل شد و یک هفته طول کشید تا از میان ۵ فیلم یکی را برگزیند.
اما بد نیست بدانید در سالهای برگزاری این جایزه، فیلمهای محصول کشورهای اروپایی یکهتاز بیرقیب این عرصه بودهاند؛ به طوری که از ۶۲ جایزه بهترین فیلم غیرانگلیسی اسکار تا به امروز، ۵۱ جایزه نصیب فیلمهای اروپایی شده است و سهم کشورهای آسیایی تنها پنج جایزه، کشورهای آفریقایی۳ جایزه و کشورهای قاره آمریکا نیز ۳ جایزه اسکار بوده است.
ایتالیا مجموعا ۱۳بار موفق به کسب جایزه اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی شده و در مجموع ۲۷ بار نامزد این جایزه بوده است. فرانسه با ۱۲بار کسب این جایزه در مکان دوم قرار دارد.فیلمهای تولید اسپانیا با اختلافی چشمگیر یعنی ۴ جایزه اسکار در رتبه سوم مشترکا با ژاپن قرار گرفته است. چهار کشور سوئد، شوروی سابق، هلند و چکواسلواکی سابق هرکدام سهبار این جایزه را کسب کردهاند. دانمارک، آلمان، آرژانتین و سوئد نیز با کسب دو جایزه بهترین فیلم غیرانگلیسی در رتبههای بعدی قرار دارند. ۱۱کشور ازجمله تایوان هرکدام یکبار این تجربه را داشتهاند.
از میان تمامی کارگردانانی که کسب جایزه اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی را تجربه کردهاند، «فدریکو فلینی»، کارگردان بلندآوازه سینمای ایتالیا در مقام کارگردان توانست چهار بار این جایزه را دریافت کند و از این حیث همچنان رکورددار است اما رقیبان امسال فیلم جدایی نادر از سیمین که نماینده سینمای ایران در اسکار است را بشناسید.
فرانسه: «اعلام جنگ» ساخته والری دونازلی.
چین: «گلهای جنگ» ساخته ژانگ ییمو(این فیلم پرهزینهترین فیلم تاریخ سینمای چین است)
لبنان: «الان کجا برویم؟» ساخته نادین لبکی
شیلی: فیلم «ویولتا» ساخته «آندرس وود»
هلند: «سانی بوی» ساخته «ماریا پترز»
مجارستان: «اسب تورین» ساخته بلا تار( رقیب اصلی فیلم جدایی نادر از سیمین در برلین و برنده جایزه بزرگ هیات داوران و جایزه فیپرشی )
نروژ: «شاد، شاد» ساخته آن سویتسکی
بوسنی و هرزگوین : «Belvedere» ساخته «احمد اماموویچ»
کرواسی : «۷۲ روز» ساخته «دانیلو یربژیزا»
اسلوونی: «سوناتا خاموش» ساخته «جانز برگر»( این فیلم در جوایز سالانه فیلم این کشور موفق به کسب هشت جایزه اصلی شد و تاکنون در چندین جشنواره جهانی نمایش یافته است. )
صربستان : «مونتهویدئو؛ مزه رویا» ساخته «دراگان جلوگرلیچ» (برنده جایزه ویژه هیات داوران جشنواره کرواسی و منتخب تماشاگران جشنواره مسکو است. )
مقدونیه: «پانک نمرده است» ساخته ولادیمیر بلژوسکی(این فیلم در جشنواره کارلووی واری جایزه بهترین اثر بخش «شرق-غرب» را کسب کرد. )
اروگوئه: «خانه خاموش» ساخته «گوستاوو هرناندز»
آلمان: فیلم مستند «پینا» ساخته ویم وندرس
ایتالیا : «ترافرما» ساخته «امانوئله کریالسه» ( این فیلم در جشنواره ونیز اکران جهانی شد و جایزه ویژه هیات داوران را کسب کرد. پیشتر قرار بود «ما یک پاپ داریم» به کارگردانی «نانی مورتی» که یکی از نامزدهای نخل طلای جشنواره کن بود نماینده این کشور شود که در دقایق آخر ترافرما جایگزین آن شد.)
بلژیک: «سر گاو» ساخته میشائیل آر. روسکام
یونان:«آتنبرگ» ساخته «آتنا راچل سانگاری» ( این فیلم که یکی از سه نامزد نهایی جایزه فیلم «لوکس» پارلمان اروپاست، سال گذشته در جشنواره ونیز نامزد شیر طلا بود و در جشنواره تسالونیکی جایزه ویژه هیات داوران را گرفت. )
رومانی: «مورگن» ساخته «مارین کریسان»
لهستان: «در تاریکی» بهکارگردانی «آگنیژکا هلند»
ترکیه:فیلم «روزی روزگاری در آناتولی» ساخته «نوری بیگله جیلان» (این فیلم در جشنواره کن امسال نامزد نخل طلا بود و جایزه بزرگ هیات داوران را کسب کرد)
اسپانیا: «نان سیاه» ساخته آگوستی ویارونگا (این فیلم فوریه پیش در بیستوپنجمین دوره جوایز گویا که به آن معادل اسپانیایی اسکار میگویند، برنده ۹ جایزه از جمله بهترین فیلم، کارگردان و بازیگر زن (نوراناواس) شد که یک رکورد برای فیلمی به زبان کاتالان بود.پیشتر قرار بود فیلم «جسمی که در آن زندگی میکنیم» ساخته پدرو آلمادوار که یکی از نامزدهای نخل طلای جشنواره کن بود به اسکار معرفی شود.)
کره جنوبی: «خط مقدم»، ساخته «جانگ هون»
ونزوئلا: «غرش سنگها»، ساخته «آلهخاندور پالاسیوس»
مراکش: «عمر مرا کشت»، ساخته «رشدی زم»
ژاپن:«کارت پستال» ساخته کانهتو شیندو (این فیلم را کارگردان ۹۹ساله ژاپنی کارگردانی کرده و در جشنواره توکیو اکران جهانی شد و جایزه بزرگ هیات داوران را گرفت.)
سوئد: «فراتر از» ساخته «پرنیلا آگست»
پرتغال: فیلم مستند «ژوزه و پیلار» ساخته «میگوئل گونکالوس»
فنلاند: «Le Havre» ساخته آکی کوریسماکی ( این فیلم که در جشنواره کن امسال نامزد نخل طلا بود و موفق به دریافت جایزه فیپرشی شد، یکی از نامزدهای جایزه فیلم «لوکس» پارلمان اروپاست. )
روسیه: «آفتاب سوخته ۲»ساخته «نیکیتا میخالکوف» (قسمت اول «آفتاب سوخته» در سال ۱۹۹۴ جایزه بزرگ جشنواره کن و جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی را کسب کرد. )
برزیل: «یگان ویژه ۲» ساخته «خوزه پادیلها» (پرفروشترین فیلم سهدهه اخیر سینمای برزیل است و قسمت اول این فیلم برنده جایزه خرس طلایی جشنواره برلین ۲۰۰۸ است.
منبع: کافه سینما
ارسال شده در اخبار ~ ۱ پاسخ
تا پیش از ظهور و فعالیت بازیگران پیرو مکتب متد اکتینگ که فارغ التحصیل کارگاه آکتورز استودیو بودند و زیر نظر الیا کازان، لی استراسبرگ، سیریل کرافورد و البته استلا آدلر آموزش می دیدند، بازیگری در سینما مفهومی سنتی تر داشت و با الهام ها و ودیعه های شخصی بازیگر، روند حسی و شهودی کار او، کنترل اجزای تکنیکی و… نسبتی پیدا نمی کرد. همه ترکیباتی که سال های سال است در بحث بازیگری میان فعالان حرفه یی این رشته کاربرد دارد، از تلاش برای یکی شدن با نقش تا بخشیدن زندگی به نقش تا در نقش فرو رفتن ، همه دستاورد متد است. میان بازیگران بدعت گذار این شیوه، هنوز و با وجود تاثیر و اهمیت بسیار رابرت دنیرو، داستین هافمن، مریل استریپ، پل نیومن و … آل پاچینو، همچنان مارلون براندو بیشترین بحث و تحلیل و ستایش را برانگیخته و بیش از بقیه به شاخص و الگوی نمونه یی این مکتب بدل شده است. حدود پنج هفته پیش، پنجمین سالروز مرگ بازیگر بزرگ قرن نخست سینما هم گذشت و اینک همین موضوع را بهانه یی برای بازخوانی مسیر کار و زندگی حرفه یی و شخصی او بدل کرده ایم.
بعد از همفری بوگارت فقط مارلون براندو بود که توانست در دنیای بازیگری تا حد اسطوره بودن بالا بیاید. از نظر اعتبار و هنر بازیگری هم شاید فقط لارنس الیویه را بتوان با براندو مقایسه کرد. البته براندو برخلاف الیویه که صحنه تیاتر را به پرده سینما ترجیح داده بود، در سال ۱۹۴۹ با تیاتر وداع کرد و استعدادش را در سینما به کار گرفت؛ کاری که در دهه ۶۰، یعنی زمانی که ستاره اش دیگر فروغ گذشته را نداشت، به خاطرش به سختی مورد انتقاد قرار گرفت. بعضی از منتقدان تیاتری معتقد بودند براندو با ترک صحنه تیاتر، استعداد هنری خود را حرام کرد. ادامه این نوشته »
ارسال شده در معرفی مشاهیر ~ ۲ پاسخ
شرکت اپل اعلام کرده که استیو جابز، مدیرعامل سابق این شرکت و یکی از بنیانگذاران آن که اخیرا به علت بیماری کناره گیری کرده بود، درگذشته است.
باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا در بیانیه ای نسبت به آقای جایز که او را “یکی از بزرگترین نوآوران آمریکا” خواند ادای احترام کرده است.
کامپیوترهای مکینتاش، “آی فون”، “آی پاد” و “آی پد” از محصولاتی است که استیو جابز در تولید و عرضه آنها به بازار نقش مهمی داشته و از طریق این محصولات پرطرفدار، اپل را به یکی از پرسودترین شرکت های آمریکا و دنیا تبدیل کرده است.
شرکت اپل طی بیانیه ای اعلام کرده است: “اپل یک نابغه بینش ور و مبتکر و جهان یک انسان خارق العاده را از دست داد.”
اپل می گوید که آقای جابز روز چهارشنبه از دنیا رفت. او ۵۶ ساله بود.
بنا بر گزارش ها، استیو جابز به سرطان لوزالمعده مبتلا بود.
مرگ آقای جابز یک روز پس از رونمایی نمونه جدید تلفن همراه آیفون رخ داده است.
استیو جابز از ماه ژانویه سال جاری در مرخصی بسر می برد.
او در نامه استعفای خود نوشته بود: “همواره گفته ام اگر روزی فرا برسد که نتوانم به وظایف و انتظاراتی که از من به عنوان مدیرعامل اپل می رود عمل کنم، خودم اولین کسی خواهم بود که این موضوع را به شما اطلاع خواهم داد. متاسفانه این روز فرا رسیده است.”
استیو جابز از بنیانگذاران اپل در سال ۱۹۷۶ بود اما در سال ۱۹۸۵ آن را ترک کرد.
وی در سال ۱۹۹۷ به اپل بازگشت و در سال ۲۰۰۰ بار دیگر مدیریت تمام وقت آن را به عهده گرفت.
تیم کوک، یکی از مدیران ارشد اپل، پس از آقای جابز مدیرعامل جدید اپل شده است.
استیو جابز در اواخر ماه ژوئن سال ۲۰۰۹ پس از یک مرخصی درمانی شش ماهه فعالیت های کاری خود را مجددا آغاز کرده بود.
پزشکان در سال ۲۰۰۴ تشخیص دادند که آقای جابز به سرطان لوزالمعده مبتلاست.
منبع:
سایتهای خبری خارجی و داخلی
گرد آوری شده توسط کاوه رضائی نوعی
پی نوشت : نوشته های بیشتر در مورد مرگ استیو جابز را اینجا بخوانید .
ارسال شده در اخبار ~ بدون پاسخ
