سیه گیسوی شب
به کرشمه
بسته دست و پای تاک
در سودای تاریکی و آینه
می آیی
گریبان دریده، سینه چاک
ستاره ها می نوشند سپید سینه را
مستانه
می زنند ره خواب
من در زیر و بم نت ها
ترانه تو را تجربه می کنم
و تو
اندوه مرا می سپاری به خاک …

برگرفته از وبلاگ “آب تا رنگ”
abtarang.blogfa.com

از بودن یک سکانس در رابطه با ایران می‌توان در این فیلم مطمئن بود ، سکانسی که در آن امیر از خاطره فیلم ‌دیدن‌هایش می‌گوید:
«برای اولین بار فیلم وسترن را باهم (حسن) دیدیم ، ریو براوو ، که جان وین بازی کرده بود ، توی سینما پارک ، رو به روی کتاب‌فروشی مورد علاقه من. یادم هست به بابا التماس کردیم ما را ببرد ایران تا جان وین را از نزدیک ببینیم. بابا یکدفعه آن خنده توفانی جانانه‌اش را سر داد -با صدایی که شبیه گاز دادن کامیون بود- و وقتی دوباره توانست حرف بزند ، مفهوم دوبله کردن را برایمان توضیح داد. من و حسن یکه خوردیم. هاج و واج ماندیم. جان وین اصلا فارسی حرف نمی‌زد و ایرانی هم نبود! آمریکایی بود ، درست مثل زن‌ها و مردهای گیس‌بلند و مهربانی که با پیرهن‌های رنگ روشن و کهنه ، همیشه دور و بر کابل پلاس بودند. ریو براوو را سه بار دیدیم ، اما فیلم وسترن مورد علاقه‌مان ، «هفت باشکوه» را سیزده  بار. هر بار وقتی در آخر فیلم بچه‌های مکزیکی چارلز برانسون را -که دیگر معلوم شده بود او هم ایرانی نیست- دفن می‌کردند ، گریه می‌کردیم.»

سکانسی در فیلم هست که در آن «نوید نگهبان» قسمتی از فیلم هفت باشکوه را به فارسی دوبله کرده است.

تریلر فیلم بادبادک‌باز را می توانید در اینجا ببینید.

سایت رسمی خالد حسینی
سایت فیلم بادبادک‌باز

برگرفته از تارنمای ۱pezeshk.com

زآن سوی او چندان وفـــــــــا زین سوی تو چندین جفا

زآن سوی او چندان کرم ، زین سو خلاف و بیش و کم

زآن سوی او چندان نـــعم ، زین سوی تو چندین عطا

زین سوی تو چندین حــــــــــسد ، چندین خیال و ظن بد

زآن سوی او چندان کـشش چندان چشش ، چندان خطا

چندین چشش از بهر چه ؟ تا جــــــان تلخت خوش شود

چندیدن کــــــــــشش از بهر چه ؟ تا در رسی در اولیا

از بد پــــشیمان می شوی ، الله گویــــــــــــــــان میشوی

آن دم تو را او می کُشد ، تا وا رهاند مـــــــــــــر تو را

از جرم ترسان می شوی ، وز چــاره پرسان میشوی

آن لـــــــــــــــحظه ترساننده را با خود نمی بینی چرا ؟

گر چشم تو بر بـــــــست او چون مهره ای در دست او

گــــــــــــــــــــــــاهی بغلتاند چنین ، گاهی ببازد در هوا

گاهی نهد در طبع تو ســــــــــــــودای سیم و زر و زن

گاهی نــــــــــــــــــــــهد در جان تو نور خیال مصطفی

این سو کشان سوی خوشان و آن سو کشان با ناخوشان

یا بگذرد با بـــــــــــــــــــــــــشکند کشتی در این گردابها

چندان دعا کن در نـــــــــــــــــهان چندان بنال اندر شبان

کز گنبد هفت آســـــــــــــــــــــــمان در گوش تو آید صدا

بانـــــگ شُعیب و ناله اش و آن اشک همچون ژاله اش

چون شد ز حد ، از آســــــــــــــمان آمد سحرگاهش ندا :

(( گـــــــــــــــــر مجرمی بخشیدمت وز جُرم آمرزیدمت

فردوس خــــــــواهی دادمت خامُش ، رها این این دعا ))

و میتراشد.

    این دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که این

دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پیش آمدهای نادر و عجیب بشمارند

و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خودشان

سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آمیز تلقی بکنند -زیرا بشر

هنوز چاره و دوائی برایش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی بتوسط

شراب و خواب مصنوعی بوسیله افیون و مواد مخدره است- ولی افسوس

که تاثیر این گونه دارو ها موقت است و بجا ی تسکین پس از مدتی بر شدت درد

میافزاید.

    آیا روزی به اسرار این اتفاقات ماوراء طبیعی ، این انعکاس سایهء روح

که در حالت اغماء و برزخ بین خواب و بیداری جلوه می کند کسی پی

خواهد برد؟

خیلی متن نوشتم و پاک کردم و از نو نوشتم ، یک جورایی حس میکنم گزافه گویی هستش!
در مورد حسین پناهی میشه خیلی حرف زد ، میشه فقط بیوگرافی‌اش رو گفت ، میشه روی دلیل رها کردن تحصیلات حوزه و لباس مذهبی‌اش خیلی داستان‌گویی کرد و روش بحث کرد و میشه کلی گفت و گفت و گفت تا آدمیِ جذبش بشه تا اونجایی که نشنیده و نخونده گرفتار اسم‌اش شد، مثل خیلی‌هایی که کارهای سهراب و فروغ و شاملو و سایه و احمدرضا احمدی و اخوان ثالث و حتی حافظ و خیام و مولانا و … رو نخوندن و نشنیدن و ندیدن ولی همین که سلام کنی باهاشون و بحث رو شروع میکنن و چند ساعت برات شر و ور میگن و نوشته های منتقدین ادبی رو از حفظ میگن ! ولی برای اینکه حسین پناهی رو بشناسین فقط کافیه همین دو تا دکلمه‌اش رو گوش کنین، معلومه چون ریگ ، مجهوله چون راز ، معلوم دل‌ه و مجهول چشم. صداش رو از پائین بگیرین و اگه خوشتون اومد توی بخش کامنت‌ها بگید تا لیست کتاب‌های شعر و داستان و کاست‌هاش رو براتون بذارم :
۱٫ همه چیز از یاد آدم میره …
۲٫ چشم منو انجیر